Aleksandra (Ola) Cieślak (olazbloku) to graficzka, ilustratorka, projektantka, która „pisze na własny użytek”, ale także na użytek nas, wielbicieli absurdu, niepokojących skojarzeń, świntuszących, jednakowoż w granicach przyzwoitości. Cieślak to absolwentka Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom przygotowała w 2006 roku: w Pracowni Projektowania Książki u profesora Macieja Buszewicza oraz aneksy z grafiki warsztatowej i malarstwa. Jeden semestr studiowała w Staatliche Akademie der Bildenden Künste w Stuttgarcie. Pięknie śpiewa, nawet komponuje. Angażuje się w działania okołoteatralne. To chyba wystarczająco odzwierciedla całe spektrum jej talentów.

Wizualnym spoiwem książek firmowanych przez Aleksandrę Cieślak, poza inteligentnym, absurdalnym poczuciem humoru i nieznośną lekkością pióra, jest ich warstwa wizualna. Dynamiczna kreska rysunków nakładana jest na poddruki wykorzystujące gotowe paterny, stare fotografie i ryciny zaczerpnięte zewsząd albo komponowane w pozornie przypadkowych aranżach. Strategia palimpsestu, który pozwala dostrzec nie tylko powierzchniowy rysunek, ale i wyzierające spod spodu inne rysunki, kolejne warstwy, co nie tylko buduje przestrzeń obrazu w głąb, ale czyni go bardziej złożonym, nieoczywistym, wieloznacznym, o co artystce chodzi przede wszystkim. Czasem te zabiegi fotomontażowe i kolażowe przypominają dokonania awangardy 20-lecia międzywojennego, czasem odwołują się do wybitnych polskich plakacistów i mistrzów polskiej szkoły ilustracji, np. do Henryka Tomaszewskiego. Co ciekawe, Cieślak nie boi się zestawiać tych elokwentnych obrazów z quasidziecięcym rysunkiem. Chmurka ma oczka, nosek i buźkę, urocze piegi, rączki i nóżki; literka A w czapeczce z pomponikiem ledwo się utrzymuje na nartach, a literka R zażywa kąpieli w wannie, jest szczerbata i ma różowe policzki.

Ilustracje Aleksandry Cieślak to wielowymiarowe światy alternatywne, które chce się odkrywać i przemierzać, a potem… do nich wracać. A zatem w drogę!