Wystawa jest oczywistym zapisem osobistych doświadczeń każdej z artystek. Prace, choć pozornie zabawne i pociągające, służą jednak krytyce kultury masowej, która współcześnie wchłonęła zarówno sztukę jak i religię. Ta artystyczna ideowa definicja nieszczerości kulturowej współczesnego świata, jest jednocześnie kpiną z poprawności politycznej, ale także przewrotnym odświeżeniem języka feminizmu. Artystycznie przedstawiona „nieznośna lekkość wszystkiego”, prowokuje urokiem formalnego kontrapostu, opisując jednak i uwypuklając postać opisywanego przez artystki świata. Świata, coraz skuteczniej uwodzonego przez społeczny i polityczny radykalizm, będący patriotyzmem wykorzenionych z coraz bardziej płynnej ponowoczesności.