Literatura skrzypcowa XIX wieku reprezentuje szczyt solistycznego kunsztu, od operowej fantazji po monumentalny koncert symfoniczny. Fantazja Wieniawskiego na motywach Fausta Gounoda przekształca operowe tematy w pełną kontrastów narrację, należącą do najważniejszych osiągnięć romantycznej techniki skrzypcowej. Koncert skrzypcowy Karłowicza zachwyca śpiewnością, subtelną orkiestracją i efektowną partią solową, od premiery zyskując uznanie publiczności i krytyków. Koncert Brahmsa natomiast odrzuca czystą popisowość na rzecz symfonicznego rozmachu, partnerskiej relacji solisty z orkiestrą i beethovenowskiej dyscypliny formy. Najdojrzalsze oblicze polskiego późnego romantyzmu ukazuje zaś poemat symfoniczny Odwieczne pieśni, który skłania do refleksji nad tęsknotą, miłością, śmiercią i wszechbytem. Wojciech Koprowski skrzypce Krzysztof Oprawka skrzypce Marcelina Rucińska skrzypce Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Dolnośląskiej Przemysław Neumann dyrygent