Suita amerykańska Dvořáka, zorkiestrowana po powrocie kompozytora ze Stanów Zjednoczonych, łączy europejską tradycję z inspiracjami muzyką Nowego Świata. Pięć części opiera się na prostych, tanecznych tematach wzbogaconych o elementy pentatoniki i modalizmu. Dialog symfoniczny Przegendzy rozwija ideę dialogu między skrzypcami solo a orkiestrą – od napięcia i konfrontacji po stopniowe osiąganie porozumienia. Program zamyka 39. Symfonia Es-dur Mozarta, pierwsza z jego trzech ostatnich symfonii. Poprzedzona uroczystym wstępem wyróżnia się samodzielnością partii instrumentów dętych, rozbudowaną formą sonatową oraz finałem pozbawionym tradycyjnej kody, co skłoniło muzykologa i dyrygenta Nikolausa Harnoncourta do odczytywania trzech ostatnich symfonii jako spójnego cyklu.